Στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;

Βρισκόμαστε στον αστερισμό της σκανδαλολογίας. Η κυβέρνηση αντί να ενισχύει την αξιοπιστία των θεσμών για διαφάνεια στη διαχείριση των δημόσιων υποθέσεων διαμορφώνει με τη στάση της γκρίζες ζώνες που έχουν σκεπάσει κυριολεκτικά την πολιτική ζωή του τόπου. Η κυβέρνηση αντί να επιδιώκει τον έλεγχο και τη λογοδοσία των κυβερνητικών στελεχών και όλων όσων διαχειρίζονται τη δημόσια περιουσία προσπαθεί να κουκουλώσει τα πράγματα. Στους πολίτες διαμορφώνεται η εντύπωση ότι η πολιτική κατάντησε μια «κακόφημη συνοικία». Η ηθική φαίνεται πήρε οριστικό διαζύγιο από την πολιτική. Το ένα σκάνδαλο επισκιάζει το άλλο (από τους κουμπάρους και τα ομόλογα σήμερα κυριαρχούν ή Ζίμενς και άδειες ακτοπλοΐας στις άγονες γραμμές – στα νησιά μας) και οδηγούν εκ των πραγμάτων τους κυβερνώντες σε ναυάγιο. Κι όμως οι κυβερνώντες δεν το βάζουν κάτω σαν τον «πνιγμένο» πιάνονται από το μαλλί τους. Κι όλα αυτά σε μια περίοδο που βουλιάζει ο τόπος στην οικονομική κρίση με δραματικές επιπτώσεις στην κοινωνία και στις λαϊκές τάξεις.
Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση αναρωτιέται ο πολίτης μήπως είναι «στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε»;
Σαφώς στραβά αρμενίζουμε διότι δεν υπάρχει …………..και το κυβερνητικό καράβι ακυβέρνητο συγκρούεται καθημερινά με τους θεσμούς της δικαιοσύνης, με την αξιωματική αντιπολίτευση και τους άλλους κεντρικούς θεσμούς της δημοκρατίας μας, καθώς και τους πολίτες.
Η αξιοπιστία της πολιτικής εξουσίας και των διοικούντων βρίσκεται στον πάτο. Ουδείς γνωρίζει τι θα του ξημερώσει αύριο. Μπορεί να χάσει τη δουλειά του χωρίς καμιά θεσμική προστασία. Μπορεί να καεί η περιουσία του με την πρωτοφανή απουσία της αστυνομίας ή μπροστά στα μάτια της αστυνομίας. Μπορεί να του κλέψουν μέρα μεσημέρι μέσα στο σπίτι, στο κατάστημα και οι κυβερνώντες να δικαιολογούνται ότι υπάρχουν ελλείψεις στο σύστημα της αστυνόμευσης.
Σαν να μην έφταναν αυτά ακούει ο πολίτης ότι η οικονομία μας ξαναμπήκε στην επιτήρηση της Ε.Ε., θαρρείς και δεν κυβερνιέται η χώρα μας και χρειάζεται νέους προστάτες. Διερωτώμαι ειλικρινά αν υπάρχει κάποια κοινωνική τάξη, κάποια κατηγορία συμπολιτών μας που μπορεί να έχει ανοχή και αντοχή με αυτή τη διακυβέρνηση. Ακόμη και οι φανατικοί ψηφοφόροι της κυβερνώσας παράταξης είναι βαθιά απογοητευμένοι και αγανακτισμένοι με τα «καμώματα» και τις αμαρτίες κυβερνητικών στελεχών. Συνεπώς δεν μας φταίει ο γιαλός αλλά ο καπετάνιος που στραβά αρμενίζει τη χώρα μας.